Όπως έγραψε το Παράξενο Πιρούνι στο προηγούμενο post της πρώτης λαχανόπιτας χωρίς φύλλο, τα λάχανα προς "ανακύκλωση" ήταν δύο, οπότε με το δεύτερο έφτιαξε νέα λαχανόπιτα, τελείως διαφορετική από την προηγούμενη.
Όσο κι αν η προηγούμενη λαχανόπιτα-κάτι-σαν-ομελέτα-φούρνου βγήκε πεντανόστιμη και η συνταγή "κατοχυρώθηκε" στο μυαλό του Παράξενου Πιρουνιού, δε μπορούσε να κάνει πάλι το ίδιο.
Το Παράξενο Πιρούνι στην κουζίνα του δρα με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζει τα ταξίδια και τις βόλτες του. Το να δοκιμάζει μια νέα γεύση είναι γι' αυτό σαν να βλέπει ένα νέο μέρος. Για το Παράξενο Πιρούνι είναι εντελώς ακατανόητο να ακούει ανθρώπους να λένε πως τους αρέσουν τα ταξίδια, κι όταν τους ρωτήσεις αν έχουν πάει στο Χ μέρος λίγο πιο πέρα από τη γειτονιά τους, η απάντηση είναι "Όχι". Δεν έχεις την περιέργεια να γνωρίσεις τι υπάρχει εκεί έξω?
Για το Παράξενο Πιρούνι δεν είναι απλώς περιέργεια, είναι ανάγκη, είναι λαχτάρα. Είναι η γνήσια, ατόφια "παιδική" χαρά της ανακάλυψης. Η χαρά του παιδιού που αν σταματήσουμε να έχουμε μέσα μας, χαθήκαμε...
Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που τούτο εδώ το blog συνδυάζει μαγειρική και ταξίδια. Όπως έχει ξαναγράψει το Παράξενο Πιρούνι, αν πραγματικά το θέλεις, μπορείς συνεχώς να βλέπεις νέα μέρη για πρώτη φορά, ειδικά στην Αθήνα.
Έτσι όπως το Παράξενο Πιρούνι θα πάει και θα ξαναπάει π.χ. στην Πλάκα και στην Ακρόπολη ή στον Εθνικό Κήπο για μια γρήγορη βόλτα τόνωσης, έτσι θα φάει και τα γνωστά αγαπημένα βραστά του χόρτα έτσι όπως τα ξέρουμε με λεμόνι και λάδι, τα συνηθισμένα ψητά ψάρια και πάει λέγοντας.
Όμως τι ωραίο να ανακαλύπτεις πως μέσα στο νομό Αττικής υπάρχει ένα εστιατόριο με φάρμα όπου έχει μαζί με τα κατσικάκια και τις κότες... λάμα (!)
ή να πηγαίνεις για μπάνιο στο λαιμό Βουλιαγμένης προφανώς για πολλοστή φορά, περπατώντας όμως λίγο πιο πέρα να ανακαλύπτεις πανέμορφα εκκλησάκια σαν αυτό
Το Παράξενο Πιρούνι λοιπόν κάθε φορά που υλοποιεί μια νέα μαγειρική ιδέα, νιώθει σαν να πηγαίνει ένα νοερό ταξίδι σε ένα πρωτόγνωρο μέρος. Αυτή τη φορά, θα έφτιαχνε νηστίσιμη πίτα χωρίς γλουτένη (χωρίς να αγοράσει τυποποιημένο αλεύρι δηλαδή) με τη ρίγανη, τη ντομάτα, το σκόρδο και την πάπρικα να δίνουν τη γεύση της... πίτσας!
Μάθε λοιπόν τι ακριβώς έκανε:
Έπλυνε και έκοψε και πάλι το λαχανάκι του σαν να προοριζόταν για σαλάτα. Στο multi έλιωσε ένα μεσαίο κρεμμύδι και 2 σκελίδες σκόρδο. Σώταρε σε μια κουταλιά ελαιόλαδο το κρεμμύδι και το σκόρδο στην κατσαρόλα του, ύστερα πρόσθεσε 2 πιπεριές Φλωρίνης και ένα καρότο τριμμένα στο multi κι αυτά και μετά από λίγο πρόσθεσε και το λάχανο και σώταρε όλα τα λαχανικά μαζί.
Πρόσθεσε και ένα μίνι πελτεδάκι (70 γρ. καθαρό βάρος), μερικά γαρίφαλλα, μερικούς κόκκους κέδρου, 2 μικρά φύλλα δάφνης, μια καυτερή αποξηραμένη πιπερίτσα, κόκκινη γλυκιά πάπρικα, λίγο μπαχάρι και μοσχοκάρυδο σε σκόνη και σώταρε λίγο ακόμα να καβουρδιστεί ο πελτές και να δώσει γεύση.
Τότε έβαλε και μια κονσέρβα ντομάτα ψιλοκομμένη μαζί με το χυμό της, λίγο νερό, αλάτι και φυλλαράκια φρέσκου βασιλικού και άφησε τα υλικά να σιγοβράσουν με την κατσαρόλα κλειστή για 40 - 45 λεπτά περίπου, να μαλακώσει το λάχανο.
Το Παράξενο Πιρούνι ύστερα ξεσκέπασε την κατσαρόλα, δυνάμωσε τη φωτιά και ανακατεύοντας συχνά με ξύλινη κουτάλα, άφησε τα υγρά να εξατμιστούν και να γίνει το μίγμα - γέμιση λάχανου πηχτό, κάπως σαν σφιχτή μαρμελάδα.
Απέσυρε την κατσαρόλα από την εστία και άφησε τη γέμιση του λάχανου να κρυώσει.
Για το "φύλλο" της πίτας, το Παράξενο Πιρούνι δε χρησιμοποίησε αλεύρι, καθώς στα πλαίσια της "καθαρής" διατροφής που -προσπαθεί- να ακολουθήσει, το τυποποιημένο, επεξεργασμένο αλεύρι δε φαντάζει στο μυαλό του κι ό,τι καλύτερο. Έτσι λοιπόν αγοράζει για μια γρήγορη κι εύκολη ζύμη στραγάλια!
Ναι, όπως έχει ξαναγράψει, τα αφράτα ανάλατα στραγάλια δεν είναι τίποτα άλλο από ρεβύθια ξερά τα οποία και πρωτεΐνη έχουν και λιγότερη σαφώς επεξεργασία από το κοινό, λευκό αλεύρι του σούπερ μάρκετ.
Αλέθοντας λοιπόν καλά στο multi δύο σακουλάκια των 200 γραμμαρίων το καθένα τέτοια στραγάλια, το Παράξενο Πιρούνι φτιάχνει το δικό του σπιτικό ρεβυθάλευρο. Το ανακάτεψε σε μπολ με ρίγανη, αλάτι, πάπρικα γλυκιά, σκόρδο σκόνη, κουρκουμά σε σκόνη, πρόσθεσε λίγο ελαιόλαδο, ένα μικρό ατομικό πελτεδάκι των 70 γραμμαρίων και μια κουταλιά λιναρόσπορο αλεσμένο μουλιασμένο για 20 λεπτά σε τρεις κουταλιές νερό (το vegan "αβγό" λιναρόσπορου).
Για να δημιουργηθεί μια εύπλαστη μαλακιά ζύμη πρόσθεσε όχι κοινό νερό αλλά πιο πηχτό, παχύρρευστο νερό από το βράσιμο ρεβυθιών που είχε κρατήσει σε βάζο στο ψυγείο, το οποίο του είχε περισσέψει από αυτά τα τρομερά μπισκότα!
Το Παράξενο Πιρούνι λάδωσε ελαφρά ένα μεσαίο ταψί και με τα χέρια του άπλωσε ωραία στον πάτο και τα τοιχώματα λίγο παραπάνω από τη μισή ποσότητα ζύμης. Κάλυψε με τη γέμιση λάχανου και από πάνω έστρωσε και πάλι την υπόλοιπη ποσότητα ζύμης πιέζοντας μαλακά με τα χέρια του.
Έκοψε την πίτα σε τετράγωνα κομμάτια, σκόρπισε στην επιφάνεια μαύρο σουσάμι και ράντισε με λίγο νερό. Έψησε κλασικά σε φούρνο προθερμασμένο με αέρα στους 180 βαθμούς για 40 με 50 λεπτά περίπου. Η πίτα στεγνώνει και φουσκώνει πολύ ελαφρά.
Το Παράξενο Πιρούνι έκοψε και σέρβιρε την πίτα του κρύα, μετά από αρκετές ώρες μια και σε τέτοιες πίτες η γεύση βελτιώνεται με την πάροδο του χρόνου καθώς αρώματα και γεύσεις δένουν και εναρμονίζονται μεταξύ τους καλύτερα.
Μάλιστα εναρμονίστηκαν και μοσχομύρισαν τόσο όμορφα, ώστε προσέλκυσαν κατσικάκια που είχαν βγει για τη μεσημεριανή τους βόλτα στον ήλιο 😊
Το Παράξενο Πιρούνι δε μπόρεσε να μην τα αφήσει να τσιμπήσουν λίγη λαχανόπιτα καθώς όπως φαίνεται ήταν τόσο ανυπόμονα να δοκιμάσουν, που δεν πρόλαβαν ούτε τα γυαλιά τους να βγάλουν! 😎
